Billie’s Craft Beer Fest 2017, bierfestival naar mijn smaak

Het eerste weekend van december 2017 stond al een tijdje aangestipt in mijn agenda. Want Billie van Billie’s Bier Kafétaria organiseerde voor de eerste keer een eigen bierfestival dat, hoe kan het ook anders, genoemd werd naar Billie zelf. De hond en het café zijn al jaren een vaste waarde in het Antwerpse voor bierliefhebbers. Ook ik ga af en toe graag eens langs in het café, en daarom was ik des te nieuwsgieriger om het festival te ontdekken.

 

Anders dan bij de meeste bierfestivals was dat je niet per jeton aankoopt, maar gewoon één vast bedrag betaald voor de inkom, proefglaasje, boekje en bier. Voordeel is dat je dan zoveel als je wil kan langsgaan bij de standjes zonder rekening te moeten houden met het aantal jetons. Nadeel is dat het voor veel mensen, inclusief mezelf, een redelijk hoog bedrag is dat je er waarschijnlijk nooit volledig uithaalt.

Toen ik binnenkwam in de Waagnatie voelde ik al aan dat dit festival op nog meer vlakken anders zou zijn dan veel andere bierfestivals. Het was er gemoedelijk en gezellig door dat er geen TL-lichten brandden, het er redelijk donker was (dit vond ik soms wel een beetje lastig omdat ik niet altijd heel goed de kleur en helderheid van de bieren kon zien), er veel ruimte was zonder al te lange wachtrijen, er ontspanningshoekjes voorzien waren met tafeltennistafels, sjoelbakken, salonnetjes, etc, en de brouwers hun standjes allemaal op dezelfde manier waren aangekleed en ingedeeld. Iedereen gelijk en verder no-nonsense. Eigenlijk kan ik het het beste omschrijven als een café-gevoel maar dan een pak groter. Daarnaast was er ook een heel internationaal publiek aanwezig, zowel tussen de brouwers als de festivalgangers.

  

 

Het systeem van de wisselende taps (elke stand mocht 2 bieren aansluiten van een bepaald uur tot een bepaald uur en moest daarna overschakelen op 2 nieuwe bieren), zorgde er voor dat je als bierliefhebber niet alles kon proeven maar het nam de keuzestress wel een beetje weg. Desondanks vond ik het eerder een leuk systeem, en droeg dit voor mij ook weer bij tot het ‘geen-gedoe’-concept van het festival.

Als ik naar bierfestivals ga, plan ik nooit echt wat ik zeker wel of niet wil proeven. Dus ook hier liet ik me weer (ver)leiden door mijn buikgevoel en startte ik met een Double Mads Hands van WarPigs BrewPub uit Denemarken. Een zeer zacht, lichtbitter biertje met hints van zuur en zoet. In de neus ligt de nadruk vooral op tropisch fruit en dan voornamelijk passievrucht. Meteen een lekker biertje dat smaakte naar meer.

 

 

Het tweede bier dat ik degusteerde was de Herr Hemlig IPA 2.0 van het Zweedse Brewski. Buiten de strogele kleur een zeer typische IPA. Maar desondanks kwam de bitterheid van dit bier bij mij redelijk flets over en zat er amper tot weining volmondigheid in. Geen uitschieter tussen alle andere IPA’s die op dit festival te vinden waren.

Op een bierfestival ben ik geneigd om meer uit mijn comfortzone te treden als het aankomt op bieren proeven. Daarom probeerde ik voor het eerst een Gose uit, namelijk de Green Zebra van de Amerikanen van Founders Brewing Co. Ik moest er even inkomen bij dit biertje maar rook dan toch een fruitige neus van groene appel. Het bier was eerder zuur van smaak. Er zou watermeloen (vandaar ook de naam ‘Green Zebra’ – Goed gevonden!) mee gemoeid zijn, maar die kon ik zelf niet terugvinden. Het ziltige of zoute was niet echt aanwezig, tenzij misschien met een beetje inlevingsvermogen. Voor de rest was één proevertje van dit bier voor mij meer dan genoeg.

 

 

Het vierde bier dat ik proefde, was er dan wel weer boenk op. Dirty Little Fingers is een zeer geslaagde collab tussen Põhjala uit Estland en To Øl uit Denemarken. Het bier had een zeer vol en fruitig boeket in de neus met een nadruk op pruimen. Er was een zeer mooie balans aanwezig tussen zuur en zoet.

Voor het volgende biertje ging ik het een beetje zuidelijker zoeken, en koos ik een Barcelona Tropical van Cerveses La Pirata uit Spanje. En of dit bier tropical was, want ik nam vooral tropische fruitgeuren waar. Zoals verwacht had deze IPA een zeer bittere tong. Mooie en correct India Pale Ale.

 

 

Een Noors proevertje mocht natuurlijk niet ontbreken. Ik waande me met de Out Of Haand van de Haandbryggeriet meteen terug eventjes in Noorwegen. Grassige geuren, een droge lichtzoete smaak op de tong en een bittere nasmaak maakten dit een heel lekker biertje. Er zat ook nog een speciale twist in qua aroma’s die ik zelf niet meteen kon thuisbrengen.

Na de strogele, blonde en IPA bieren ging ik opzoek naar een andere bierstijl. Zo stootte ik op de mooi heldere roodbruin gekleurde CRCKR van de Engelse Fourpure Brewing Co. Dit bier, geïnspireerd op onze Belgische roodbruine bieren, had een zeer duidelijk aroma van houtlagering in de neus. Desondanks rook het niet muf, maar zelfs verfrissend. Het bier had een lichte rinsheid en bittere afdronk.

 

 

Om af te ronden, koos ik voor een stevige stout. Ik ben niet echt een stout-drinker, maar vind het wel belangrijk er af en toe eentje te proberen en ook deze bierstijl te leren degusteren en ontdekken. Ik koos opnieuw voor een Noorse brouwerij die me niet onbekend is, namelijk Nøgne Ø. Zij tapten op dat moment  de Dark Horizon 5th Edition. Een zeer typerende stout met aroma’s van gebrande mout en koffie, maar daarnaast neigde deze ook een beetje naar de fruitige kant. De smaken die het meeste opvallen, zijn die van de geroosterde bitterheid.

Ik had gerust nog wat langer kunnen vertoeven op dit leuke en gezellige festival dat zowel letterlijk als figuurlijk helemaal mijn smaak was. Ik kijk al uit naar de editie van 2018!

Geef een reactie

Top